زیباترین قصیده ای که خوانده ام... در شبان غم تنهایی خویشعابد چشم سخنگوی تواممن در این تاریکیمن در این تیره شب جانفرسازائر ظلمت گیسوی توامگیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی منگیسوان تو شب بی پایان کارجنگل عطرآلودشکن گیسوی توموج دریای خیالکاش با زورق اندیشه شبیاز شط گیسوی مواج تو، منبوسه زن بر سر هر موج گذر می کردمکاش بر این شط مواجِ سیاههمه ی عمر سفر می کردممن هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرورگیسوان تو در اندیشه ی من گرم رقصی موزونکاشکی پنجه ی مندر شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست چشم من چشمه ی ادامه مطلب

يه جاهايي هم تو زندگي هست كه خيال ميكني هنوز راه زيادي در پيش داري اما يهو يه روز يه جايي همين ميون برميگردي به پشت سرت نگاه ميكني ميبني تموم شدي ... و همون برگ هايي كه تند تند براي رسيدن به آينده ورق زدي زندگيت بود ...تو متعلق به همونجا بودي و ديگه ايني كه الان هست و داره به زندگي ادامه ميده فقط يه ماسكه يه صورتك يه جلد غيرواقعي ...تو همون بودي همون گذشته ...کودكي نوجواني و جواني كه گذشت و داره ميگذره ...تمام شخصيت هايي كه اومدن توزندگيت و رفتن تمام روزهايي كه گذشت ..زمستون و بهار و تابستون و ادامه مطلب

بهار مي‌آيد و ما،  در مسيرِ رودخانه،  گل مي‌چينيم دکتر دشمن زیاری در«شراره های آفتاب» منو شرمنده لطفشون کردند و البته از درد نوشتن دردی که میگه حتی سال ها بعد هم منتظر دیدن دنیای زیبایی نباشم...کاش انسانیت نمیمرد:  + نوشته شده در جمعه پانزدهم فروردین ۱۳۹۳ ساعت ۱۲:۴۸ ب.ظ توسط س.م  |  ادامه مطلب

زیباترین قصیده ای که خوانده ام... در شبان غم تنهایی خویشعابد چشم سخنگوی تواممن در این تاریکیمن در این تیره شب جانفرسازائر ظلمت گیسوی توامگیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی منگیسوان تو شب بی پایانجنگل عطرآلودشکن گیسوی توموج دریای خیالکاش با زورق اندیشه شبیاز شط گیسوی مواج تو، منبوسه زن بر سر هر موج گذر می کردمکاش بر این شط مواجِ سیاههمه ی عمر سفر می کردممن هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرورگیسوان تو در اندیشه ی من گرم رقصی موزونکاشکی پنجه ی مندر شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست چشم من چشمه ی زاینادامه مطلب

جهان و كار جهان جمله هيچ در هيچ است

هزار بار من اين نكته كرده ام تحقيق...

نميدونم هنوزم كسي هست كه بلاگفا بياد يا نه...

ولي من هر وقت غمگينم اينجا اومدن آرومم ميكنه...

تو اين سال ها هر چي نوشتم التماس دعا ...انگار كسي براي ما دعا نكرد...يا اگرم دعا كرد مستجاب نشد...

تا بالاخره خودمون تبديل شديم به دعاي مجسم ...يعني همت خودمون كارگشا بشه...

تا يار كه را خواهد و ميلش به كه باشد...

دکتر دشمن زیاری در«شراره های آفتاب» منو شرمنده لطفشون کردند و البته از درد نوشتن دردی که میگه حتی سال ها بعد هم منتظر دیدن دنیای زیبایی نباشم...کاش انسانیت نمیمرد: شراره های آفتاب ادامه مطلب

يه جاهايي هم تو زندگي هست كه خيال ميكني هنوز راه زيادي در پيش داري اما يهو يه روز يه جايي همين ميون برميگردي به پشت سرت نگاه ميكني ميبني تموم شدي ... و همون برگ هايي كه تند تند براي رسيدن به آينده ورق زدي زندگيت بود ... تو متعلق به همونجا بودي و ديگه ايني كه الان هست و داره به زندگي ادامه ميده فقط يه ماسكه يه صورتك يه جلد غيرواقعي ... تو همون بودي همون گذشته ك... ودكي نوجواني و جواني كه گذشت و داره ميگذره ... تمام شخصيت هايي كه اومدن توزندگيت و رفتن تمام روزهايي كه گذشت ..زمستون و بهار و تابستون و پاييز... ديگه تمايلي نداري افراد جديدي را وارد زندگيت كني... ادامه مطلب